يه نفري تو يه دنياي خيلي متلاشي، با گنگ ترين نگاه دنيا، تو يه جعبه ي در بسته زندگي ميكنه. هر از گاهي سرفه هاي شديدي ميكنه كه خلط و خون از گلوش ميپاشه بيرون؛ با پشت دست دهنشو پاك ميكنه و به فكر فرو ميره. اون اصولاً هميشه در حال فكر كردنه بدون اينكه چيزي براي فكر كردن وجود داشته باشه. اون يه پيشوني هم داره كه گاهي با دست ميكوبه روش. هميشه ي خدا از همه اجازه ميخواد كه فقط بره بخوابه. بعضي وقتا كه از پنجره ي اتاقش[سوراخ جعبه ش] بيرونو نگاه ميكنه كه زندگي جريان داره، خنده ش ميگيره؛ چون اون معتقده كه هيچ اعتقادي به زندگي كردن و مردن نداره؛ ولي خودش ميدونه كه اعتقاد نداشتن اون هيچ چيزي رو عوض نميكنه چون ادما عملاً دارن زندگي ميكنن و ميميرن.
و اين يه نفري، سه روز پيش نامه ي عاشقانه اي را تنظيم كرد و براي پست ان از جعبه خارج شده و تا الان خبري از او در دست نميباشد. *^/|