یه روز یه نفری(!) تو یه دنیای خیلی خوابالود و کِسِل، تو اتاقش نشسته بود. -اون همیشه تو اتاقش میشینه؛ تنهایی- اتاقش یه پنجره داره با یه سکو جلوش،که میتونه بشینه و یواشکی بیرونو نگاه کنه بدون اینکه کسی ببینتش. اون یه روز دلش تنگ شده بود شایدم دلش گرفته بود؛ [خب آدم چه بدونه]. اومد نشست رو این سکوئه و پرده رو هم انداخت رو سرش -دوست داشت از این خُل خُل بازیا-. داشت همینطور موهاشو میمالوند به پرده و سرشو تکون میداد و برا خودش شعر میخوند -فکر کنم مثلاً داشت میخوند: Rows of houses, all bearing down on me, I can feel their blue hands touching me, All these things into position, All these things we'll one day swallow whole, And fade out again and fade out...- که یه دفعه چشمش افتاد به این خونه روبروییه که یه پسره توش تنهایی زندگی میکنه. پسره که حواسش به این دختره که پشت پنجره نشسته و داره موهاشو میمالونه به پرده نبود، از حموم اومده بود... حوله شو انداخت رو تخت و همونطوری لخت واستاد جلو کمدش تا یه لباس پیدا کنه بپوشه. اونم همه بدنشو دید. همه جاشو با دقت نگا کرد. آخه حوصله ش سر رفته بود دلشم یکم گرفته بود، کار دیگه ای که نداشت. پسره آماده شد لباساشو پوشید و اومد تو کوچه. به دوست دخترش تلفن کرد گفت: 20 دیقه دیگه پیشتم. و رفت. و اون همه رو از پشت پنجره نگا کرد. وقتی پسره رفت بازم شروع کرد موهاشو مالیدن به پرده و بقیه ی شعر رو خوند -فکر کنم مثلاً اینجوری: This machine will, will not communicate, These thoughts and the strain I am under, Be a world child, form a circle, Before we all go under, And fade out again and fade out again...- از جلو پنجره بلند شد رفت جلو شومینه نشست. پاهاشو جمع کرد تو شکمش، سرشو گذاشت رو زانوش و فکر کرد به وقتایی که تو میای پیشش. که تا بخوای آماده شی و حرکت کنی، چند نفر فرصت میکنن بدن لختتو ببینن. به شیشه ی ویسکی رو میز نگاه کرد. لازم نبود بلند شه تا برش داره. فقط کافی بود یکم کِش بیاد تا دستش برسه به میز. اما ترجیح داد بلند شه. پا شد واستاد رفت شیشه رو برداشت. لازم نبود سر بکِشَدش. یه لیوان رو کاناپه بود. کافی بود چند قدم بره جلوتر. اما نرفت. سر کشید. دو تا قلپ بزرگ. بعد ویسکیه رو تو دهنش گاز زد. آخه خل بود دوست داشت دیگه. مزه ی تلخیشو دوست داشت. انقدر چیزای تلخ خورده بود که خودشم تلخ شده بود. از نسکافه و قهوه و شکلات تلخ بگیر تا خنده ی تلخ و گریه ی تلخ و عشق تلخ و توی تلخ و..... یاد شعره نصف کارش افتاد؛ ادامه داد؛ -مثلاً اینجوری: Cracked eggs, dead birds, Scream as they fight for life, I can feel death, can see its beady eyes, All these things into position, All these things we'll one day swallow whole, And fade out again and fade out again... - رفت دوباره جلو پنجره نشست. حوصله پرده رو نداشت. با یه حرکت خشنِ دست، پرتش کرد اونور. نشست و زل زد به اتاق پسره. به این فکر میکرد اگه راهو گم کنه و هچوقت نرسه. داشت فکر میکرد اگه یه بار از این بارا، تو راه خونشو گم کنی و دیگه هیچوقت پیداش نکنی!! بقیه ی شعر رو یادش رفت بخونه. آخه خوابش برد همونجوری. -باید مثلاً میگفت: Immerse your soul in love, Immerse your soul in love...