تمام سعی پدر و مادر و اطرافیانم برای سهیم کردن من در اجتماع و در واقع زندگی اجتماعی، همیشه بیهوده ماند. من مثل بیگانه ها رفتار کردن و در جزیره ی رابینسون کروزوئه زیست کردن را همیشه به همه چیز ترجیح داده ام. حتی تلاش همه برای تماشا کردن یک اجتماع -هرچند کوچک- هم همیشه عقیم ماند. من هرگز نمیدانم که چرا خودم را سهیم نکرده ام با کسی و درگیر هیچ موضوعی نشده ام. مخالفت کردن و نپذیرفتن از دوران کودکی ام تا نوجوانی و جوانی و پیری به کَرات تکرار شده اند و من هیچ گاه منظور و هدف خود را از این نپذیرفتن ها درک نکردم. من میتوانستم عادی زندگی کنم بدون هیچ نگرانی و  ناراحتی و اضطرابی. اما هرگز جریان زندگی خودخواهانه ام این اجازه را به من نداده است. من برای کارهای مهم ساخته نشده ام. هر دعوت و هر دستی که به سویم دراز شود را رد میکنم. حتی دعوت به یک بازی مختصر یا حتی خوردن جرعه ای شراب به سلامتی یک عشق یا..
تنها اجازه ای که به خودم داده ام، توجه به امور بی معنا و بیهوده بوده است: کشاورزی، کوچ نشینی، تحصیل حقوقی، نواختن موسیقی.
من دوست دارم با نزدیک ترین فرد مورد علاقه ی خودم هم بیگانه باشم -رفتار کنم-. و جزیره ی رابینسون کروزوئه را هم.