مرگ خوانشی از بودن است . گاهی اوقات ما هستیم که خوابیم . پس باید آن را ببینیم ، و گاهی دیگر خواب است که ما را می بیند . در هر دو، دو چیز به هم می رسند ، که هیچ کدام اجازه ی لمس دیگری را ندارد . فقط حس است که هست . دست ها از ترس نبودن آرزوی بودن دایم دارند . این بودن صرف انرژی است و به انواع موزیکال قابل اجرا ، و در بهترین نوع خود یک متن . با متن می شود شناخت ، این شناخت همان به مرگ رفت است از نبودن چیزی که حالا در متن می شناسیم و بودن ادامه دار می شود . به قول راوی رویا ها ، رویا «ترک چیزی برای نیل به چیزی ... » پس با نوعی ایثار نیز همراه است . مرگ فقط می طلبد ، ما اعجاز می کنیم و او باز نه شناخته می شود و نه چیزی را می شناسد ، این نوع ناشناختگی همه چیز بودن است و فراگیری مطلق .مرگ دایمن خودش را به چیزی خارج از خود ارجاع می دهد ، شاید برای اینکه آنجا ، آن داخل ، خالی است و با استفاده از همین ویژگی تاریکی مطلقش را می نویسد ، متن را می نویساند و بعد با خوانش مجدد آن « تامل من از مرگ بیش تر می شد » و آنوقت « خواندن با مردن خط مشترک دارد » 

م . ر : دست مرگ ، جراحتم را می درد ، آبی های قرمزم را نوازش می کند