دیشب یک مراسم خیلی مهم داشتم. ساعتش دقیقاً 3:7 صبح بود، که من این را به دلیل مشغله ی فراوان فراموش کردم. ساعت 3 از خواب پریدم و فوراً بدون داشتن هیچگونه آمادگی و آرامشی چراغ را روشن کردم و ایستادم روبروی آینه و پس از نگاهی نسبتاً طولانی به چشمهایش.. شروع کردم. برنامه مان سخن درباره ی ... بود. ولی من چون 7 دقیقه فرصت داشتم، آن 7دقیقه هم فقط صرف دم اسبی کردن موهایم شد(چونکه خیلی کوتاه است نمیشد.. آخرش هم نشد. ولی 7دقیقه زمان صرفش کردم و همین کافی بود.) متاسفانه نتوانستم کاغذهایم را پیدا کنم.همان هایی را میگویم که درباره ی ... نوشته بودم. تمام احساساتم را هم بیان کرده بودم و چند روزی بود که مرتبشان کرده بودم به مناسبت دیشب. به ناچار کاغذهای دیگری را برداشتم و آغاز کردم. همه چیز خوب و مرتب پیش رفت و البته خیلی فاتحانه. اما مشکل من این است که همه چیز را نادرست جلوه دادم. چونکه احساسات واقعی ام را فکر کنم مادرم هنگام مرتب کردن اتاقم، با بی حوصلگی از بین برده بود. ــ حقیقتش را بخواهی اتاقم چند ماهی میشود که مثل همین حالا خیلی نا مرتب و درهم و برهم و بی نظم و بسیار آَشفته است. بطوری که هیج کار مفیدی نمیتوان در آن انجام داد که البته این موضوع اهمیت چندانی هم ندارد. فقط اینجا سوالی که مطرح میشود این است که: اتاق هم که مرتب نشده است. پس کاغذهایم کو؟ چه شدند؟ اگر کار مادر نیست پس چه کسی آنها را نابود کرده است؟ و اصلاً کسی آنها را نابود کرده است؟ و شاید کاغذی در کار بوده است اصلاً؟ چیزی نوشته شده توسط من بر کاغذی وجود دارد حقیقتاً؟ــ
خب راستش.. من الان حس خوبی ندارم  از اینکه دیشب سرم را بالا گرفتم(دقیقاً مثل کسی که وسط دریا در حال غرق شدن است و مدام تلاش میکند تا سرش را بالا بگیرد و به بالا نگاه کند) و با خونسردی و لبخندی حماقت آمیز انقدر گند کاری انجام دادم. و پس از ساعتها حرف زدن، هیچ سخن درستی درباره ی ... بیان ننمودم. من واقعاً شرم زده ام. در عین حال هم.. خیلی خوابم می آید... ساعت 1:55بامداد است. صدای نفس هایم خیلی بلند است امشب و من تمام سعی ام را میکنم که  این چند خط زودتر تمام شود تا پناهم را ببرم و پرت کنم به رختخوابم.