امشب چمدان میبندم باید. بروم دیگر. قبلش یک میز گردی ترتیب دادم با خودم. خسته ام(مسخره!). در چمدانم وسایلم جا نمیشود. پس نروم امشب. از بس که جا نمیشود. عکسها.. مریضیها.. کتابها.. سی دی ها.. گلو درد را هم گذاشتم در چمدان! همه چیز هست. نصف شب لبه ی دیوار دستهایم را باز کنم و چشمهایم را ببندم و با خنده راه بروم را جا نمیشود! پس نروم امشب. از بس که جا نمیشود. نا امیدی ها.. چهره ی جدی.. کارت پستالهای قدیمی ام را هم گذاشتم در چمدان! همه چیز هست. گریه ها و خنده های نصف شبمان تا صبح را جا نمیشود! پس نروم امشب. از بس که جا نمیشود. هوا دلگیر است و من شاد. گریه میکنم صورتم خیس نمیشود. چطور بگویم.. یک جوری است... چمدانم بسته نمیشود... باید بروم دیگر.. گیج شده ام.. میز گردم بهم خورد.. سخنرانی ام را ریدن.. خسته ام(مسخره!)..
حرف نزنیم.. حرف نزنیم.. همه چی را از بین برده ایم با این حرف زدنهای مکرر.
بروم امشب... باید!! نمیدانم چگالی ِ حجمم الان چقدر است؟؟!!