نمیدانم چرا از پریروز که خوابیده ام هنوز بیدار نشده ام( تا به حال سابقه نداشته). خسته نبودم. فقط کمی پَکَر بودم! خوابم که سنگین شد چشمهایم را باز کردم: در اطرافم بیابانی سرسبز بود(!) نمیدانم کِی به اینجا آمده بودم. اصلاً شاید من نرفته بودم. بیابان خودش بیخودانه در اطرافم می پلکید! و تو که تکیه ات را داده بودی به تخته سنگی و سیگاری آتش زدی.. بعد هم پُکی عمیق.. و من هم مثل همیشه بیصدا دستم را زیر چانه ام گذاشتم در سکوت به دود سیگارت خیره شدم و یواشکی فکر میکردم به اینکه تو چقدر کم شباهت داری با خودت! به اینکه صدایت همیشه مرا به یاد هیچ می اندازد! به اینکه...
بگذریم!
راستی ناشناسی هم اینجا هست. آن دور تر ها. چهره اش تاریک است. پیکرش بی جان!( به یادِ یک حماقت می افتم با دیدنش) روی دیوار اتاقش تصویری میکشید! تصویری تهی! شکل یک لبخند! شکل یک بیرنگ! تصویر کامل شد! ناشناس بی تفاوت نگاهش کردو آهسته در آغوش بسترش خفت! تو کلافه سیگار دیگری آتش زدی و آشفته در این اندیشه ای که ای کاش در جهنم بودی تا دیگر سیگارت هیچ وقت خاموش نمیشد! ناشناس دیگر بیدار نشد. تصویر ذره ذره می گریست! تو هنوز هم در اندیشه ی جهنم بودی. من مات در دود سیگار تو بیحرکت افکار اسف ناکم را مرور میکردم!
اوووه .. من که خسته نبودم! فقط کمی پَکَر بودم... چرا بیدار نمیشوم ؟!